Video

Haripaatha (in Marathi)



हरीपाठ 

॥१॥
देवा पांडुरंगा विठ्ठला श्रीरंगा । सख्या गोविंदा मायबापा ॥१॥
आईची माया प्रेमाची छाया । दिलीस देवराया आई होवोनी ॥२॥
संभाळिले मला पिता होवूनी । गुरू होवूनी शिकविले ॥३॥
नमितो तुझ्या यासर्व रूपा । अव्यक्त अरूपा पांडुरंगा ॥४॥

॥२॥
गुण तुझे गावे भक्ता सुखवावे । प्रेमे अर्पावे काव्यसुमन ॥१॥
यासुमनाने प्रसन्न तू होई । शिरी फक्त ठेवी आमच्या हात ॥२॥
सुमन हे तुझे अर्पिले तुलाच । मध्ये उगाच मी येई ॥३॥
माफ करावी ही लेकराची खोडी । कृपेची सावली देई आम्हा ॥४॥

॥३॥
थोरपण तुझे वेदाही नाकळे । तेथे माझ्या बळे काय सांगू ॥१॥
विज्ञान आधुनिक सैरावैरा धावे । तरीही न पावे अंतिम सत्य ॥२॥
तेथे मी सांगतो तुझे थोरपण । असे उदाहरण प्रेमाचे तुझ्या ॥३॥
संगीत अनाहत ऐकतो दिनरात । डोलतो आनंदात सर्वकाळी ॥४॥

॥४॥
कसे व्हावे सुखी प्रश्न हाच मनी । दुसरी काही जनी चिंता नाही ॥१॥
सुखासाठी केवळ सतत धावणे । कुटंब पोसणे सुखासाठी ॥२॥
नसे गैर काही या वर्तनात । जोवरी मनात शांती नाही ॥३॥
मनःशांती मिळवूनी प्रपंच करावा । पुरूषार्थे भरावा जीवनपट ॥४॥

॥५॥
मनःशांतिसाठी हरी शरणागती । यापरी दुसरी गती नाही ॥१॥
पैशासी शरणागती करता अधोगती । चिंता दिनराती पाठीलागी ॥२॥
विषयांसी शरणागती करता श्वानमती । जिव्हा आणि रति केवळ सुचे ॥३॥
म्हणोनी केवळ हरीसी शरण । जावोनी सुजाण सहजची होई ॥४॥

॥६॥
हरी शरण जाता फिटे सर्व चिंता । भेटूनी अनंता सुख होय ॥१॥
भोगावे विषय जाणूनि प्रसाद । परंतु उन्माद करू नये ॥२॥
प्रयत्ने मिळवावे धन धान्य सर्व । परंतु गर्व करू नये ॥३॥
विनम्र राहोनि प्रपंच करावा । पायी ठेवावा श्रीहरीच्या ॥४॥

॥७॥
श्रीहरीची थोरी वर्णू मी काय । कोणता उपाय करू आता ॥१॥
मनीचे हे गुज हरीसी ठावे । व्यर्थची लिहावे काय म्हणूनी ॥२॥
लिहीणे हे नसे प्रभु तुजसाठी । भक्तासाठी केवळ लिहीतसे ॥३॥
हरीचे कौतुक भक्त वाचती । वाचूनी तृप्ती त्यांची होई ॥४॥

॥८॥
भक्तिची खूण भजावे सगुण । सगुणी निर्गूण ओळखावे ॥१॥
सगुणी संदेह ठेवूनी निर्गूण । पावो जाता शीण केवळ होई ॥२॥
सगुण निर्गूण फोल विभागणी । हरी उच्चारणी मोक्षसुख ॥३॥
 ब्रह्ममाया दोन नसे हे द्वैत । परमात्मा अद्वैत केवळ असे ॥४॥

॥९॥
तया भगवंताचे जग हे खेळणे । स्वप्नी प्रगटणे जैसे गाव ॥१॥
स्वप्नीचे गाव सत् की असत् । द्वैत की अद्वैत कसे ओळखावे ॥२॥
सत्य म्हणता होई ते नाहीसे । असता पण येई अनुभवासी ॥३॥
 येथेची खूण सत्य एक ज्ञान । ज्यायोगे भान अनुभवाचे ॥४॥

॥१०॥
ज्ञान हे सत्य जाणते तत्त्व । तयासी महत्त्व केवळ द्यावे ॥१॥
ज्ञान हे जाणीव सदोदीत असे । तिच्यायोगे भासे दृश्य सृष्टी ॥२॥
जाणीव होई देहामध्ये जीव । विश्वामध्ये शिव तीच असे ॥३॥
शिवतत्त्व असे हरीचे प्रगटणे । विश्वरूप होणे लीलामात्र ॥४॥

॥११॥
सच्चिदानंद आहे हरीचे नाव । तयासी भोळाभाव मान्य होई ॥१॥
मिथ्याभिमाने व्यर्थ जाईल रे सर्व । सुखाचे ते मर्म हरीभक्ति ॥२॥
ब्रह्म हे सत चित ही माया । आनंद मिळवाया हरीभक्ति ॥३॥
आनंद जाणावे हरीचे स्वरूप । ज्यामुळे चित ब्रह्म होई ॥४॥

॥१२॥
निर्गुणी बघू जाता म्हणू त्यासी ब्रह्म । माया म्हणू सगुणासी ॥१॥
विभागणी केली समजण्यासाठी । अनुभवण्यासाठी नसे योग्य ॥२॥
अनुभव तो केवळ अद्वैत हरीचा । तेथे द्वैताचा मार्ग नाही ॥३॥
ब्रह्ममाया द्वैत हरीमध्ये नाही । अद्वैतासी पाही जीवनामध्ये ॥४॥

॥१३॥
जीवनी सार्थक सहजची होई । आठविता विठाई सर्वकाळी ॥१॥
विठ्ठलाची आठवण सतत ठेविता । नाम स्मरीता मनामध्ये ॥२॥
स्मरणाने होई मनाचे उन्मन । दुःखाचे उच्चाटन समूळ जाणा ॥३॥
नाम घेता घेता आपण व्हावे शांत । स्वरूपी निवांत होवूनी रहावे ॥४॥

॥१४॥
नामाचा जप थांबवावा तोही । मौन्यमुद्रा घ्यावी आतबाहेरी ॥१॥
मौन ही स्थिती जीवाची सहज । बोलण्याची गरज जगामध्ये ॥२॥
वेळ असता आपण असावे मौन । मनाचे उन्मन त्याने होई ॥३॥
नामाने करावी मौनाची सुरूवात । मनाने शरणागत भगवंतासी ॥४॥

॥१५॥
बोलणे थांबविता धावे सैरावैरा । मन हा भोवरा सर्वकाळी ॥१॥
मनाचे धावणे साक्षीत्वे पहावे । आपण रहावे हरीशरणी ॥२॥
नामाने साधे हरीसी जवळीक । प्राप्त होई सुख आत्मस्वरूपी ॥३॥
तयाची प्राप्ती होता उद्धरती । विषय विसरती जीवमात्र ॥४॥

॥१६॥
सर्वही जीवांचा आहे हरी सखा । हरीचरणी सुखा उणीव काय ॥१॥
प्रपंची समाधान ठेवूनी रहावे । प्रयत्न पण करावे सर्वसामर्थे ॥२॥
प्रयत्ने मिळवावे सुख प्रतिष्ठा धन । पण तेवढेच जीवन मानू नये ॥३॥
जीवनी सार्थक होईल रे काया । पावता राया वैकुन्ठीच्या ॥४॥ 

॥१७॥
सर्वही जीवांची वहावी काळजी । पाऊले टाकावी सावकाश ॥१॥
पायाखाली येती किडामुंगी कोणी । त्यांची जीवहानी व्यर्थ होई ॥२॥
वागणे ठेवावे संयमी जीवनी । वावरणे आणि वाणी संयमित ॥३॥
उगाच धावपळ करणे टाळावे । धीराने रहावे सर्वकाळी ॥४॥

॥१८॥
धीर धरावा प्रयत्न करावा । विश्वास ठेवावा देवावरी ॥१॥
योग्य वेळ येता प्राप्त होते सर्व । तोवरी कर्म आपले करावे ॥२॥
प्रत्येक फळाचा वेगळाच ऋतु । फुलांचाही ऋतु वेगवेगळा ॥३॥
कर्मफळाचा ऋतु तोही वेगळा । प्रत्येकाचा निराळा प्रारब्धानुसार ॥४॥

॥१९॥
कर्माचे फळ न टळे सर्वथा । सुख वा व्यथा निश्चित होई ॥१॥
यातुनी सुटण्याचा मार्ग जाणा एक । कर्मफळत्याग हरीपाशी ॥२॥
भविष्याची चिंता मिटे त्याग होता । आनंद मागुता येत असे ॥३॥
देहाचे सुख व्यथा देहाची । व्यर्थ होय मनाची आनंदापुढे ॥४॥

॥२०॥
कर्माचे नियम जीवासी छळती । फिरविण्यासी मति भगवंताकडे ॥१॥
भगवंताची आठवण होता सोडती । जीवासी त्यागती त्याची कर्मे ॥२॥
तेथूनी होई आनंदमय जग । त्याग वा भोग हरीची इच्छा ॥३॥
हरीकृपा होता मिळे सर्व सुख । अंति मोक्षसुख विदेहमुक्ति ॥४॥

॥२१॥
आता पूर्ण जाहले लिखाण । अनुभव हा प्रमाण यापुढे ॥१॥
नेहमी करावे हरीपाठाचे वाचन । अंतरंगी परिवर्तन सहज होई ॥२॥
ज्ञानदेव निवृत्ति तुकया नामा । एकनाथ हरीनामा सांगूनी गेले ॥३॥
त्यांच्याच आशिर्वादे लिहीले यथे । रामे सौरभनाथे सुचविले ॥४॥

॥२२॥
 अंति स्तुती करू श्रीहरीची । आता उपदेशाची गरज काय ॥१॥
पांडुरंग हरी वासुदेव हरी । नारायण हरी ऐसा जप ॥२॥
रामकृष्णी ध्यान लावूनी ठेविले । प्रत्यक्ष पाहीले भगवंतासी ॥३॥
दीनांचा स्वामी अनाथांचा नाथ । पंढरीचा नाथ भेटीयेला ॥४॥

Concept of Ignorance in Non-Duality

The topic of ignorance is highly misunderstood by many people, they think that there is something tangible called ignorance which veils the experience of pure Consciousness and therefore we get trapped in Maya. We will look into this subject in detail. In Sanskrit language they call ignorance as "Avidya", which means something which does not exists. By the very word Avidya, it is suggested that there is nothing tangible or substantial which is veiling the Consciousness, but still we are caught in Maya and forget our real nature as infinite space. So then what is the real concept of ignorance in Non-Duality?

As I mentioned in other articles that rather than looking at Non-duality through any conceptual understanding we should look at it only through experience. What our day to day experience suggest in the matter of ignorance is, to have the experience of world we wake up from sleep. In sleep there is peace, but to experience the world we IGNORE that peace and wake up. This act of "ignoring" is called as Ignorance in Non-duality. We not only ignore the peace but also ignore the space like nature of Consciousness and rise as a limited subject who experiences other objects in the world, and that subject eventually gets lost in the world or Maya.